Ben çocukken, 7 yaşıma kadar 2 katlı müstakil evde oturuyorduk. Üst katımızda amcamlar otururdu ve amcamın oğullarıyla oyun oynardım. Genelde bebeklerime ya da evcilik oyunlarına yüz çevirip, onların arabalarına göz koyardım. Hiç unutmuyorum bir keresinde amcam, iş için şehir dışına gidip geldikten sonra bize hediye getirmişti. Oğullarına araba, bana ise bebek getirmişti. Ben teşekkür etmek yerine ağlamayı seçmiştim, bana da araba hediye etmediği için.
O zamanlar, sadece mustakil evlerden oluşan mahallemizin ortasında, en fazla 50 mt2' lik bir arazi vardı. Biz orada çamurlarla oynardık yağmur yağdığında. Su birikintilerinden çorba yapar, taşlardan yemek yapardık. Solucanları birbirimize gösterip,''yılan yılaann!'' diyerek kahkalarla kaçışırdık oraya buraya, onun solucan olduğunu bildiğimiz halde. Körebe oynardık,saklambaç oynardık, ip atlardık, yarış yapardık arabalarımızla. Ve daha pek çoğunu kendi çocuk beyinlerimizle geliştirdiğimiz oyunlar.. İnanılmaz eğlenirdik ama inanılmaz mutlu ayrılırdık evlerimize.
Evlerimize ayrılmadan önce akşam ezanı okunmaya başladığı an, hemen Akşam Sobesini başlatırdık :) Sonra ben eve giderdim. Yaz aylarında annem sabah ben sokağa çıktığımda bir kova su doldurur ve kovayı balkona koyardı. Kovadaki su akşama kadar güneş sayesinde ısınır ve akşam ben toz toprak içinde eve döndüğümde banyo suyum olurdu. Ilık ılık ah nasıl iyi gelirdi o banyo bana.
Daha sonra bir söylenti çıktı, o araziye çocuk parkı yapılacağına dair. Nasıl sevinerek ve sabırsız birşekilde beklemiştik parkın yapılacağı anı. Benimse sevincim kursağımda kaldı. Çünkü park bizim o mahalleden taşınacağımız sene yapıldı ve ben çok az yararlanabildim o demir yığını, tehlikeli çocuk oyun elemanlarından! Tehlikesi, ergonomik olmaması!, yanlış bitkilendirilmiş olması ya da hiç bitkilendirilmemiş, sadece taş yığını olması farketmiyordur ki bizim için. Bizim için önemli olan sadece salıncaktı, kaydıraktı, tahtaravalliydi :) Zaten biz ve bizden önceki tüm jenerasyonlar hep Allah' a emanet büyümemiş miydi o zamanın Türkiyesinde?
Sonra 7 katlı bahçesiz ve cadde üzeri bir apartmana taşındık. Öyle ya o dönemler bir apartman furyası ve kültürü başlamış, ama bu apartmanların en ortak özellikleri bahçesiz olmalarıydı. Neyse ki, oturduğumuz binanın arka tarafında boş, kocaman ve içinden yol geçmeyen kocaman bir çayır vardı. Oyunlarımızı orada oynamaya başlamıştık ve yine annemize bir balkon uzaklıktaydık. Tabii ki bu heyecan da uzun sürmedi. Ee o arazi hiç boş kalır mıydı, üzerine uzunca ve kocaman bir beton kütlesi daha dikmek varken! Yaşadığımız şehirde buna rağmen, bu kadar bina çoğalması ve çocukların oynayabileceği güvenli alanların azalmasına rağmen, sevgili belediyemiz çocukları hiç düşünmedi. O dönemlerdeki her belediye gibi.. Çocuk Oyun Alanı denilebilecek bir kompleks 10 parmağımı geçmeyecek kadardı hala maalesef.
Çünkü bizim toplumumuz da, belediyemiz de, yöneticilerimiz de Çocuk Oyun Alanı bilincinden yoksun, Ç.O.A. cahiliydi. Üstelik çok uzun bir zaman da bilmemek ayıp değil, öğrenmemek ayıptır demeden süregeçti yıllar. Önce mahalle kültüründen çıkmayı marifet saydık, bahçesiz- bitkisiz taş yığınlarının içine tıkıştık. Sonra mahalle kültürü özlemiyle sitelere koşturmaya başladık. Öyle ya sitelerdeki yaşamda, aslında zamanında beğenmediğimiz mahalle kokusu vardı, çocuklar annelerinin gözetiminde oyun oynarken, anneler bir çardakta toplaşıp komşuluk kültürünü geri kazanmaya başlamıştı. Herkesin kendine ait müstakil bahçesi olmasa bile büyükanneler, büyükbabalar için en azından dokunacak, bir şeyler ekecek bir bahçe vardı. Minik çocukların avuçlayabileceği toprak vardı. Mahallenin acar delikanlıları yerine, güvenlik görevlileri ya da site giriş kapıları güvenliği sağlıyordu ne de olsa..
Nereden nereye geldim. Bu konu elbette akademiksel olarakta tartışılagelen bir konu olmuş ve olacaktır. Nacizane düşündüklerimin ufak bir kısmını yazmak istedim sadece.
Şimdi bizim çocuklarımız bizim jenerasyona göre elbette Ç.O.A. bakımından bizden kat kat şanslılar.Fakat buna da şükür diyerek, görmezden gelmemizi gerektirmez elbette yapılagelen mevcut hata ve ihmalleri. Başlatacağım sobe/mim bunun üzerine olacak. Katılmak isterseniz.
Bu post bir giriş olsun istiyorum. Sobe yazımı toparlayıp, ayrı bir başlıkta yazacağım. Şimdilik bu kadar.
Sevgiler
